Za murami średniowiecznego klasztoru w dzielnicy Pedralbes nie obowiązuje już dziś zakonna klauzura. Obiekt jest otwarty dla zwiedzających, którzy mogą wyobrazić sobie, jak mogło wyglądać monastyczne życie przed wiekami, podziwiając przy okazji liczne dzieła sztuki, szaty i naczynia liturgiczne, ceramikę i meble.


Monestir Santa Maria de Pedralbes został ufundowany w 1326 roku przez Elisendę de Montcada, czwartą (i ostatnią) żonę władcy Katalonii i Aragonii, Jakuba II. Budynek był przeznaczony dla zakonu sióstr klarysek, które wprowadziły się dość szybko i mieszkały w nim przez parę ładnych stuleci. W 1972 roku Rada Miasta podpisała z mniszkami umowę, na mocy której miasto przejęło klasztor, by utworzyć w nim muzeum, natomiast siostrom wybudowany nowy konwent. Po kilku latach i licznych renowacjach, w 1983 roku klasztor w Pedralbes został otwarty dla zwiedzających.

Klasztorne budynki są jednym z najlepiej zachowanych reliktów epoki średniowiecza i gotyckiego stylu w architekturze. Kościół Santa Maria to typowe dzieło katalońskiego gotyku – szeroka nawa główna i dość surowe wnętrze. Z kościoła można przejść do kunsztownych krużganków, by dotrzeć do najważniejszego miejsca w klasztorze – Capella de Sant Miquel – kaplicy udekorowanej wspaniałymi freskami autorstwa Ferrera Bassa z 1346 roku, obrazującymi mękę Chrystusa i życie Marii.

Ale Klasztor Pedralbes to nie tylko wzniosła sztuka. Można bowiem przyjrzeć się tu nieco bardziej prozaicznym śladom mniszej codzienności – dla zwiedzających otwarte są takie pomieszczenia, jka kuchnia, refektarz, szpital czy prywatne cele i dormitoria.