Secesyjna budowla została zaprojektowana przez Lluisa Domenecha i Montanera. Powstawała w latach 1905 – 1908, finansowana przez katalońskich przedsiębiorców. Pałac został przeznaczony na koncerty muzyki klasycznej, orkiestr, chórów i solistów – tak zresztą jest do dziś, choć repertuar wzbogacił się o takie gatunki muzyczne, jak jazz czy katalońska muzyka etniczna.

W wystroju pałacu dominują charakterystyczne dla secesji motywy roślinne, krzywe i faliste linie czy dynamiczne rzeźby. Wielkie witraże nadają całości pewną lekkości i pozwalają światłu przenikać do sali koncertowej, tworząc niezwykłe iluminacje.

Niemalże wszystkie elementy wystroju opowiadają tu jakąś historię, stanowią fragment dziejów muzyki – zarówno tej regionalnej, jak i światowej. Jest tu zatem rzeźba przedstawiająca chór kobiet w taki sposób, jakby śpiewały katalońską pieśń “Les Flores de Maig”, podczas gdy po przeciwnej stronie cwałują Wagnerowskie Walkirie.

W centralnej części Pałacu wzrok przyciąga majestatyczna kopuła, zaprojektowana przez Antoniego Rigalta. Jej niebiesko-złota kolorystyka ma symbolizować słońce i niebo.