Antoni Gaudí zaprojektował pałac na zlecenie katalońskiego przemysłowca Eusebia Güell i Bacigalupi, jako część większego obiektu zwanego Parkiem Güell. Budowa zakończyła się w 1889 roku, natomiast w 1923 roku cały park przejęło miasto, otwierając go do użytku zarówno mieszkańców, jak i turystów. Kilkanaście lat później w Pałacu powstało Muzeum Sztuki Scenicznej, natomiast od 1986 roku budynek znajduje się na liście światowego dziedzictwa kulturowego UNSECO.

Wielka kamienna brama wejściowa została urozmaicona misternymi żelaznymi koronkami. Jej rozmiar i kształt pozwalał przybyszom na swobodny wjazd na dziedziniec pałacu, by następnie odstawić swój pojazd do wybudowanych w piwnicy parkingów.

Wnętrze pałacu jest kunsztowne i wyważone, harmonijnie łączące szlachecki przepych ze szlachetną prostotą. Centralnym punktem jest duży salon, nad którym znajduje się ozdobna kopuła. Istotną rolę pełnią też okna, które wprowadzają światło do środka w fantastyczny sposób, podkreślający charakter przestrzeni.

Swoistym dziełem sztuki jest również dach Pałacu Güell – mozaiki, płaskorzeźby i rozmaite wzory oraz nieschematyczne kominy o jodłowych kształtach to już legendarny element twórczej wyobraźni Gaudíego.